...

Het Herpes simplex virus (HSV) komt zeer frequent voor en is meestal goedaardig. Het wordt door een besmet persoon al tijdens de kinderjaren overgebracht door het doorbreken van de slijmvliesbarrière of de huid. De besmetting kan volkomen onbewust gebeuren. De klinische symptomen kunnen een paar dagen na de besmetting verschijnen. Lenzen Eens de blaasjes opkomen is het erg belangrijk om erop toe te zien dat het virus zich niet verspreidt. Mensen die contactlenzen dragen mogen hun lenzen niet bevochtigen met hun eigen speeksel want anders riskeren ze een herpesinfectie aan de ogen. Linnen mag niet gedeeld worden en nauwe contacten met andere mensen moeten in die periode vermeden worden. Het is erg belangrijk dat besmette personen de factoren die aanleiding geven tot een herpesuitbarsting leren herkennen. Zo kunnen ze de heroplevingsperiodes beperken. Bij de risicofactoren zijn immers ook vermijdbare elementen. Denken we maar aan de blootstelling aan koude, aan zon, aan fysieke of psychische stress, menstruatie.... De frequentie waarop herpes toeslaat is erg persoonsgebonden. Meestal zien we wel dat ze afneemt met het verouderen. Varicella Varicella of waterpokken zijn bijzonder besmettelijk. Ze worden het vaakst opgedaan tijdens de kindertijd. Het verspreidt zich via speekselpartikels of via direct contact met de huidletsels of de slijmvliezen. Na een incubatietijd van gemiddeld twee weken zien we eerst jeukende plekken gevolgd door blaasjes die zich over het hele lichaam verspreiden, met een voorkeur voor de hoofdhuid, het gezicht en de romp. De blaasjes gaan gepaard met koorts en evolueren met verschillende opstoten waardoor we blaasjes in verschillende stadia krijgen. Op het einde zetten die zich om in korstjes die afschilferen en geen sporen meer nalaten. Behalve natuurlijk als gekrab dit proces doorbreekt. Zona Het varicella-zona virus kan ter hoogte van de sensorische ganglia gereactiveerd worden door stress, vermoeidheid, ouderdom of een verzwakking van het immuniteitssysteem. Herpes zoster (gordelroos of zona) komt tot uiting in erythemateuze en daarna vesiculaire letsels die we terugvinden op zogenaamde zenuwtrajecten. De patiënt klaagt over een prikkend of branderig gevoel of zelfs pijn net voor het uitbreken van de aandoening. De blaasjes bevinden zich op een zenuwbaan (gezicht, heup,...), daarna verdrogen ze en verdwijnen ze, zonder littekenvorming, na 1 tot 3 weken. De pijn die de patiënt rapporteert kan in de diverse stadia opduiken en vraagt een specifieke aanpak. In de acute fase verdient paracetamol de voorkeur. Bij gebruik van non-steroïdale anti-inflammatoire middelen of van corticoïden moeten de kosten-baten nauwlettend onder de loep worden genomen. Antivirale middelen zoals aciclovir, valaciclovir en brivudine moeten in de eerste 72 uur na het ontstaan van de blaasjes worden toegediend. Ze kennen echter maar een beperkte werking tegen de pijn. Het lokale gebruik van idoxuridine (voorgeschreven als magistrale bereiding) zou wel doeltreffend zijn.