...

Mijn hond is depressief! In de humane geneeskunde is depressie goed gekend als een chronische aandoening. De oorzaak ervan is een chemisch onevenwicht in de hersenen. Maar ook bij kleine huisdieren, zeker bij honden, komt deze ziekte regelmatig voor. We moeten oppassen dat we depressie niet gaan verwarren met angst of acute stress. Denken we bijvoorbeeld aan een recent auto-ongeluk of een gevecht met een andere hond. Symptomen Er zijn tal van symptomen die op depressie kunnen wijzen. In alle gevallen geldt dat wij elke medische oorzaak eerst moeten uitsluiten aangezien ook fysieke oorzaken dezelfde symptomen kunnen veroorzaken. Zo is verminderde eetlust een vaak voorkomende klacht, al kan dit natuurlijk ook te maken hebben met o.a. tandproblemen. Vaak gaan depressieve dieren minder drinken, opvallend vermageren, veel slapen en een verstoord bioritme vertonen, al kunnen er natuurlijk ook andere oorzaken zijn. Ook minder actief zijn, geen zin hebben om te spelen of te wandelen kan met depressie te maken hebben. Daarnaast kunnen ook vachtproblemen een uiting zijn van depressie bij de hond, maar het is aangewezen vooraf een onderzoek te doen naar dermatologische en/of endocriene oorzaken. Behandeling Wat de behandeling betreft, kunnen kleine veranderingen soms al zorgen voor veel verbetering. De eigenaar kan vaak veel zelf oplossen. Hij kan bijvoorbeeld meer tijd en aandacht besteden aan zijn hond, meer en langere wandelingen maken, zorgen voor contact met soortgenoten, nieuwe spelletjes spelen, enz... Een nuttige tip is het verstoppen van voedsel in speciaal daarvoor op de markt gebrachte speelballen. Het dier moet daarbij zelf moeite doen om de brokjes uit het speelgoed te halen en op te eten. Zo wordt het dier verplicht om langer en inventiever bezig te zijn met eten, waardoor hij zich minder verveelt. Soorten antidepressiva Gebaseerd op hun werkingsmechanisme kunnen antidepressiva onderverdeeld worden in drie grote groepen. Help, mijn hond is fobisch! Eerst en vooral is het belangrijk om een goed idee te hebben van wat een fobie eigenlijk is. In de humane geneeskunde wordt een fobie gedefinieerd als een irrationele angst die niet in proportie is met de actuele graad van 'bedreiging'. Maar omdat dieren minder goed een echte dreiging kunnen herkennen, is de bovenstaande definitie niet bruikbaar in de diergeneeskunde. Een fobie kan ontstaan bij elke stimulus die normale angst kan uitlokken. Toch zijn er bepaalde soorten stimuli die frequenter aanleiding geven tot fobie. Bij de mens is dat hetzelfde: kinderen gaan vaker een fobie ontwikkelen voor een hard geluid, dan volwassenen. Zo is er als het ware een spontane 'genezing' bij kinderen, omdat die na verloop van tijd bepaalde geluiden gaan herkennen en toeschrijven aan totaal onschuldige fenomenen. Bij dieren is dat net hetzelfde. Genetisch Vaak wordt de vraag gesteld of een fobie genetisch bepaald kan zijn. Zo zien we dat sommige pups hetzelfde gedrag als hun moeder vertonen ten opzichte van bepaalde stimuli. Daarbij moeten we zeker de bedenking maken dat er mogelijk sprake is van imitatie. Zo gebeurt het immers vaak dat puppy's het gedrag van hun moeder nabootsen. Een aantal fobieën bestaat zonder dat er een voorafgaande ervaring was en die dus genetisch bepaald lijken te zijn. Dit is onder andere het geval bij angst om te vallen, angst voor een afgrond, enz... Gevolgen De gevolgen van een fobie zijn altijd relatief. Zo zal een schotfobie (grote angst voor het geluid van een geweer) bij een jachthond meer problemen opleveren dan een schotfobie bij een hond die op een appartement leeft.