...

1. Deze zomer trekken we een weekje naar de westhoek. We hebben daar al enkele keren van een boerderijvakantie genoten, kennis gemaakt met het hartelijke koppel dat het huisje uitbaat en nu gaan we graag nog eens terug in die ene week dat er niemand op kamp is of een andere onmisbare activiteit geboekt heeft. Niet te ver. Een uurtje met de auto en de fietsen op het rek. Een weekje rust met vrouw en kinderen, een goed boek en af en toe een fietstochtje door de polders tot aan de Kemmelberg. Meer moet dat niet zijn!2. Een paar jaar geleden zijn we samen met drie andere gezinnen naar Zuid-Afrika getrokken. Met een paar van onze beste vrienden en hun kinderen neushoorns en giraffen spotten, zoeloe liedjes zingen, snorkelen, bij een Afrikaanse boerenfamilie logeren, schistozoma opdoen en mekaar nadien weer treffen op het ITG in Antwerpen,... Een begeleide groepsreis, tot in de puntjes georganiseerd en toch spontaan en flexibel, avontuurlijk en comfortabel. En daarbij de onovertroffen natuur van Afrika en de vriendelijkheid van de mensen daar. Blank en zwart, overigens. Ik geloof niet dat we dat nog ooit gaan overtreffen!3. Ik moet zo'n 13 jaar geweest zijn toen we voor het eerst op 'vakantie' gingen. Daarvoor waren er niet genoeg centjes... Een weekje naar het meer van Bütgenbach, met hoge verwachtingen uiteraard. Het heeft de hele week geregend toen en buiten eens bowlen of een natte minigolf zaten we met zijn zessen op mekaars lip in een kleine bungalow. Het evenement van de dag was het ene glaasje Canada Dry dat we bij het middageten kregen.4. 'Miles are my meditation' en 'Buena vista cycling' staat er op de tenuetjes van Cycology die ik mezelf vorig jaar getrakteerd heb. Op mijn eentje door het landschap zoeven en al mijn aandacht toespitsen op de kadans van mijn benen en de grenzen van mijn conditie, dat is echte ontspanning voor mij. Een uur of twee weg van de wereld is dat. Spijtig genoeg komt dat er nog te weinig van en zijn de grenzen van die conditie meestal snel bereikt.